Astana kon niet wachten om ons nieuwe huis te verkennen na de lange treinreis. Nog geen seconde nadat het deurtje van de vervoersmand openging, draafde ze door het huis. Eigenlijk geldt dat voor alles: als eerste op de kattenbak, als eerste het balkon op en ook de afzetting hiervan testen, als eerste het activityboard doorhebben. Dat is Astana: nieuwsgierig en ondernemend.
Echter, Astana heeft ook een heel andere kant. Ze is enorm aanhankelijk, zoekt ons steeds op en slaapt ‘s avonds het liefst bovenop één van ons als wij op de bank hangen. En spinnen dat ze kan! ‘s Morgens begroet ze ons met zacht gemiauw en als Raoul of ik nog een been breken, dan weten jullie nu alvast wie daar hoofdverdachte voor is.
Haar favoriete speeltje is de hengel en haar favoriete mandje is van haar en van niemand anders. Katyusha wordt er zonder pardon uitgewerkt. Maar van niets is ze zo gek als van de fleecedeken, het enige waar ze klagelijk van gaat miauwen vergezeld van trappelen en kauwen en kwijlen. Dat duurt meestal niet lang, totdat ze een lekker plekje heeft gevonden waar ze gaat liggen slapen.
Astana bewees ook eind oktober 2010 haar avontuurlijke aard. Eind van de avond raakten wij beiden in lichtelijke paniek toen we ineens maar één poes konden vinden. Waar was Astana gebleven. Al zoekend in alle hoeken en gaten bekroop ons de angst dat ze ontsnapt was. Raoul ging in het trappenhuis zoeken dat we delen met de twee bovenliggende appartementen en ineens kwam daar een poezenkopje tevoorschijn, zat madame heel relaxt bovenin het pand. Terugdenkend moet ze een uur daarvoor naar buiten zijn geglipt toen onze voordeur even open was. Draak!
Het is nu december 2011. Op naar de tweede kerst en oud & nieuw. Dat laatste zal wat worden, want dol op knallen en dus vuurwerk is ze niet bepaald. Tegenwoordig komt Astana ook regelmatig op schoot liggen, tot voor kort lag ze vooral op voeten. Het is een ontzettend lieve poes, ietwat te zwaar volgens de dierenarts, maar kerngezond.
